Damskie Perfumy
My Life as a Fake is a 2003 novel by Australian writer Peter Carey based on the Ern Malley hoax of 1943, in which two poets created a fictional modernist, Ern Malley, and submitted poems in his name to the literary magazine Angry Penguins.
Carey tells his novel in a first-person narrative from the point of view of a young woman editing a literary magazine. The novel is her account of her encounter with the perpetrator of the hoax after many years. Carey takes a number of significant liberties in his novelization, not the least of which is his decision to make the Ern Malley counterpart (cal
Ale nie powiedział mi. Musi być jednak bardzo bogaty. — Po czym tak sądzisz. — Bo obiecał mi pięć tysięcy duros, jeżeli pozwolę mu uciec; rozumiesz, pięć tysięcy! — Do wszystkich diabłów, dlaczego nie robisz tego interesu? — Durna głowo, a jak mogę? — Dlaczego nie? — No bo jak go wypuszczę, to zedrą ze mnie pasy i na co mi wtedy pieniądze? — Uciekaj razem z nim. — To także nie wchodzi w rachubę. — Dlaczego nie? — Potrzeba dwóch, by go w nocy spuścić z pokładu, jeden nie da rady. — No to ja ci pomogę. — Tak, wtedy by Damskie Perfumy udało, ale jeszcze chciałbym wiedzieć co to za jeden i czy mogę mu zaufać. — A kiedy i skąd znalazł się na statku? — Zabraliśmy go z jednego zamku, który się nazwał Rodriganda, a leży w pobliżu Barcelony. — Czy kapitan ma z nim jakiś spór? — Nie, myślę, że to sprawka starego Gasparina Kortejo, ten pewnie to urządził. — Któż to jest? — To szczwany lis, adwokat jeden, który z naszym kapitanem prowadzi wspólne interesy. — No, jeżeli on mieszkał w zamku, to musi mieć pieniądze.
Jeden król miał piękną córkę i wielu przyjeżdżało starać się o nią. Ale ten miał ją dostać, kto jej imię zgadnie - a nikt prócz ojca i córki nie wiedział, jak się ona nazywa - kto zaś nie zgadnie, to zginie. I zjeżdżało się wielu, a że zgadnąć nie mogli, więc ich ojciec ścinać kazał. Zmartwiona tym córka chodziła raz po sadzie i mówi do siebie głośno: - O, Marcybelo! Wieleż to już dusz przez ciebie zaginęło! A zły duch, który nad nią się unosił, usłyszał te słowa, i wkrótce przedzierzgnął się w bogatego pana, zajechał karetą do jej dworu. szkolenia budowlane Babcia asfaltowa ciekawie pisze twarde portfele.
Ale nie powiedział mi. Musi być jednak bardzo bogaty. — Po czym tak sądzisz. — Bo obiecał mi pięć tysięcy duros, jeżeli pozwolę mu uciec; rozumiesz, pięć tysięcy! — Do wszystkich diabłów, dlaczego nie robisz tego interesu? — Durna głowo, a jak mogę? — Dlaczego nie? — No bo jak go wypuszczę, to zedrą ze mnie pasy i na co mi wtedy pieniądze? — Uciekaj razem z nim. — To także nie wchodzi w rachubę. — Dlaczego nie? — Potrzeba dwóch, by go w nocy spuścić z pokładu, jeden nie da rady. — No to ja ci pomogę. — Tak, wtedy by Damskie Perfumy udało, ale jeszcze chciałbym wiedzieć co to za jeden i czy mogę mu zaufać. — A kiedy i skąd znalazł się na statku? — Zabraliśmy go z jednego zamku, który się nazwał Rodriganda, a leży w pobliżu Barcelony. — Czy kapitan ma z nim jakiś spór? — Nie, myślę, że to sprawka starego Gasparina Kortejo, ten pewnie to urządził. — Któż to jest? — To szczwany lis, adwokat jeden, który z naszym kapitanem prowadzi wspólne interesy. — No, jeżeli on mieszkał w zamku, to musi mieć pieniądze.
Jeden król miał piękną córkę i wielu przyjeżdżało starać się o nią. Ale ten miał ją dostać, kto jej imię zgadnie - a nikt prócz ojca i córki nie wiedział, jak się ona nazywa - kto zaś nie zgadnie, to zginie. I zjeżdżało się wielu, a że zgadnąć nie mogli, więc ich ojciec ścinać kazał. Zmartwiona tym córka chodziła raz po sadzie i mówi do siebie głośno: - O, Marcybelo! Wieleż to już dusz przez ciebie zaginęło! A zły duch, który nad nią się unosił, usłyszał te słowa, i wkrótce przedzierzgnął się w bogatego pana, zajechał karetą do jej dworu. szkolenia budowlane Babcia asfaltowa ciekawie pisze twarde portfele.